Het allerlaatste taboe: partnerzorg

Het allerlaatste taboe: partnerzorg

Afbeelding met persoon, bril, person, binnen

Automatisch gegenereerde beschrijvingWilly (74) en Chris (75) vormen reeds jaar en dag een koppel. Een ferm koppel, dat moet worden gezegd! Op een dag doet Chris een lelijke val. Willy hoorde de slag en vond zijn vrouw onderaan de trap in een plas bloed. Ze had maar liefst 13 breuken. Ze moet daarvan rustig herstellen en Willy neemt vlot de zorg op zich en ook de huishoudelijke taken van haar over. 


Een paar jaar later blijkt dat de steeds erger wordende evenwichtsstoornissen te maken hebben met de ontwikkeling van een ziekte met een progressief verloop. PSP (Progressieve Supranucleaire Parese) is een zeldzame hersenziekte waar nog maar weinig onderzoek naar werd verricht. Er is dan ook geen medicatie beschikbaar om PSP te verzachten, laat staan om de ziekte te genezen. Het is een ziekte die doet denken aan de ziekte van Parkinson. Je takelt langzaam af; je begint moeilijker te praten, je valt makkelijk en bij het eten verslik je je vaak, wat ook een gevaar inhoudt want zo kan je natuurlijk ook stikken. 


Ook de ogen maken rare bewegingen en vallen bij momenten precies stil. De levensverwachting vanaf het moment van de diagnose bedraagt twee tot negen jaar, zo vertelde de specialist. Willy en Chris moesten het slechte nieuws emotioneel leren verwerken, en ondertussen ook nog op zoek gaan naar praktische oplossingen. Het werd een hele zoektocht. Tesamen besloten ze dat Chris zo lang mogelijk thuis zou blijven wonen. Willy krijgt er zo wel een fulltime dagtaak bij. 


Vrij snel werd besloten om het huis aan te passen aan de nieuwe en nog komende noden. Het was al een meevaller dat de meeste kamers zich al op het gelijkvloers bevonden. Maar nu kwamen er ook nog relingen, een verhoogd toilet en een inloopdouche bij  zodat Willy mee onder de douche kan wanneer hij zijn vrouw wast. Hij helpt haar naar het toilet en daar kan ze zichzelf vasthouden aan een handvat. Willy doet de meeste huishoudelijke taken zelf, maar er is wel poetshulp. Willy kookt, wast af, doet de was etc… ’s Nachts moet Willy vaak ook opstaan voor Chris en dat weegt door. Er is een psycholoog ingeschakeld zowel voor hem als voor haar, want tussendoor moet alles ook goed worden verwerkt. Chris is er wonderwel in geslaagd haar ziekte een plaats te geven, maar het lachen en wenen doen ze vaak allebei tesamen. 


Er komt ook een kinesiste langs, en er zou nog een logopediste moeten worden gevonden. Voor logo is er gek genoeg geen terugbetaling voorzien. Chris zegt: ‘In mijn koppeke kan ik nog alles, maar mijn lijf laat me in de steek.’ Chris beseft ten volle waar ze voor staat en dat er geen sprake meer kan zijn van herstel. Toch helpt de kine om het draaglijker te maken. Willy had een mooie beroepscarrière en was altijd een drukke mijnheer. Na zijn pensioen stortte hij zich volop op zijn hobby’s zoals muziek componeren, schilderen…. Die hobby’s zette hij nu in de koelkast. De zorg voor zijn partner is ook voor hem fysiek en psychologisch belastend. Emotioneel tuurlijk ook want je ziet je partner niet graag lijden, maar de liefde tussen hem en Chris werd anders en zelfs dieper, zo zegt hij. Ze zijn nu constant bij elkaar. Ze pakken elkaar vaker vast, en er wordt meer gestreeld. Door de partnerliefde wordt de pijn wat verzacht. Het is een ander leven dan ervoor. Toch snakt hij naar de dag dat hij eens een halve dag weg kan, om zijn batterijen weer op te laden. 


De twee kinderen hebben zelf een gezin en een drukke medische baan, maar aangezien Willy weldra zelf een drietal dagen naar het hospitaal moet voor een kleine ingreep aan het hart, komen ze hem vervangen. Besef alleszins dat vele mensen zich in soortgelijke situaties bevinden. De ene partner zorgt zo lang als mogelijk voor de andere. Tot het niet meer gaat want progressieve ziektes vragen steeds meer zorg, en de zorgende partner wordt ondertussen ook een dagje ouder. Het zijn onzichtbare helden achter menig Vlaamse voordeur. Ik dank Willy en Chris voor hun openhartige verhaal!